Historia „Budrysówki” związana jest z dziejami willi „Zosin”, położonej w Zakopanem przy ul. Chramcówki, co wynika z pisma arch. Stefana Meyera skierowanego do Urzędu Budowlanego w Zakopanem. Czytamy w nim m.in.:

Willa „Zosin” przeniesiona zostaje na parcelę L.w.h. 3470 na Uboczy, gdzie otrzyma adaptacje wyszczególnione w załączonych planach, sporządzonych przez inż. Torunia.

 

[Pismo Stefana Meyera do Urzędu Budowlanego w Zakopanem. Zakopane, 26 VIII 1930. Mps Archiwum Państwowe w Nowym Targu, sygn. AMZ 175 (obecnie w Spytkowicach)].

Do ustalenia miejsca i formy architektonicznej willi „Zosin” prof. Józefa Rostafińskiego przyczyniło się zdjęcie wykonane w 1896 r. przez Walerego Eliasza. Przedstawia ono budynek w stylu zakopiańskim z charakterystycznym podcieniem w środkowej części. Ponieważ taki podcień jest elementem zupełnie niespotykanym w Zakopanem, a podobieństwo z „Budrysówką” ogromne, należało sprawdzić, czy willa prof. Rostafińskiego i „Zosin” to ten sam budynek. Udało się to ustalić wykorzystując „Listy Gości” z końca XIX w. 

 

Brak informacji dotyczących projektanta budynku, chociaż na podstawie pewnego podobieństwa proporcji, dekoracji szczytów oraz słupów bocznego i frontowego podcienia do analogicznych elementów willi „Jutrzenka” przy ul. Grunwaldzkiej, można przypuszczać, że był nim Kazimierz Kreczmer. W każdym razie należy podkreślić, że willa jest stosunkowo wczesnym przykładem obiektu w stylu zakopiańskim, dotychczas zupełnie nieznanym. Trudno powiedzieć jakie były późniejsze losy willi, w każdym razie można stwierdzić, że przetrwała ona I wojnę światową i dotrwała do 1930 r. bez większych zmian.

Generał Kazimierz Sosnkowski był przed I wojną światową zwolennikiem i współpracownikiem Józefa Piłsudskiego i wraz z nim, po tzw. kryzysie przysięgowym, 22 lipca 1917 osadzony w twierdzy w Magdeburgu. Po uwolnieniu udał się wraz z przyszłym Naczelnym Wodzem do Warszawy i 16 listopada 1918 r. został przez niego mianowany dowódcą Okręgu Generalnego „Warszawa”, a pięć dni później awansowany na generała porucznika. Od tego momentu robił szybką karierę wojskową i polityczną, zajmując eksponowane stanowiska wojskowe i rządowe. W 1927 r. został mianowany przez prezydenta Ignacego Mościckiego inspektorem armii, którą to funkcję pełnił do wybuchu II wojny światowej. Z drugą żoną, Jadwigą z Żukowskich, miał pięciu synów: Aleksandra (ur. 6 III 1922), Jana (ur. 20 III 1924), Zygmunta Antoniego (ur. 20 IV 1929), Mieczysława Józefa (ur. 5 II 1932) i Piotra (ur. 6 IV 1934). Nazwa willi miała związek z synami generała, których ten nazywał „budrysami”.

Budynek reprezentuje styl zakopiański wzbogacony podczas translokacji o elementy dekoracyjne art deco, charakterystyczne dla tzw. stylu zakopiańskiego drugiego. Uwagę zwracają zwłaszcza oryginalnie zdobione szczyty dachowe zaprojektowane przez Stefana Meyera, przy współpracy Józefa Nowobilskiego. Bardzo interesujący jest sosrąb w salonie z dekoracją w „stylu kryształkowym”. Obok wzniesiono tzw. zagrodę, budynek mieszczący stróżówkę oraz stajnie, zaprojektowany przez bratanka twórcy stylu zakopiańskiego – Jana Witkiewicza Koszczyca, autora willi „Na Antołówce”, tj. dzisiejszej „Witkiewiczówki” [37]. „Zagroda” reprezentuje styl zakopiański drugi.