Willa „Ornak” została wzniesiona w latach 1900–1902 przez zakopiańskich cieśli Wirmańskich. Jej fundato-rem był prof. Stanisław Sokołowski, leśnik, działacz ochrony przyrody, twórca jednej z koncepcji Tatrzań-skiego Parku Narodowego. Projektant willi nie jest znany, ale mógł nim być jeden z współpracowników Stanisława Witkiewicza, Kazimierz Kreczmer, twórca m.in. projektu willi „Jutrzenka” przy ul. Grunwaldzkiej (1900), starego szpitala przy ul. Stromej (wspólnie z Witkiewiczem).

 

Pomysłodawcą koncepcji architektonicznej miał być sam Stanisław Sokołowski, który od najwcześniejszej młodości przyjeżdżał do Zakopanego i tu, w 1893 r., ożenił się z góralką, Agnieszką Walczak, z którą miał sześcioro dzieci – jedną córkę Zofię i pięciu synów: Mariana (wybitnego botanika), Adama (lekarza, profesora Państwowego Instytutu Reumatologicznego w Krakowie), Stanisława jr. (wybitnego geologa tatrzańskiego, odkrywcę wód termalnych na Podhalu), Witolda i Jana Seweryna (malarza, profesora warszawskiej ASP, będącego m.in. twórcą dekoracji malarskiej w schronisku w Dolinie Chochołowskiej)   wszyscy związani z Zakopanem i Tatrami. Jak pisał Jacek Woźniakowski, w Zakopanem były domy o najrozmaitszym charakterze, a między nimi „»Ornak«, uczone taternickie gniazdo ośmiorga Sokołowskich i Sokołowszczyzny”.

W latach dwudziestolecia międzywojennego dom tętnił życiem, zwłaszcza w okresie wakacyjnym, gdy bracia Sokołowscy wiedli prym w zdobywaniu szczytów tatrzańskich, a ich sposób eksploracji Tatr nazwany został w historii taternictwa właśnie „sokołowsz-czyzną”. Właścicielką willi, na mocy testamentu sporządzonego przez Agnieszkę Sokołowską, została najmłodsza córka – Zofia, która poślubiła bogatego przemysłowca Tadeusza Klimczaka. Podczas okupacji, w 1942 r. zmarł w „Ornaku” prof. Stanisław Sokołowski. Po II wojnie światowej trzeba było wielu zabiegów, żeby uchronić budynek przed zakusami kwaterunku. 31 stycznia1974 r. obiekt wpisano do rejestru zabytków (A 420 = A 1121/M). 

Budynek dotrwał do 1989 r. niemal w pierwotnej formie architektonicznej, choć znacznie niedoinwestowany. W latach 90. XX w. syn Zofii Klimczak, Tadeusz jr., wraz z żoną Aldoną rozpoczął remont i modernizację obiektu. Wykonano m.in. pogłębienie fundamen-tów i adaptację przyziemia na cele zaplecza sanitarno-kuchennego. Wysokie koszty remontu w pewnym stopniu pokrył, jak głosi rodzinna tradycja, skarb… odnaleziony w piwnicy. Urządzony w willi „pensjonat muzealny” przyjął pierwszych gości w grudniu 1992 r. W 2002 r. przeprowadzono wymianę pokrycia dachowego i remont szczytów dachowych. 

Obiekt reprezentuje styl zakopiański w nieco skromniejszej formie, bez nadmiaru dekoracji rzeźbiarskiej elewacji. Zachowany wystrój i wyposażenie w stylu zakopiańskim.