Obiekt został wzniesiony w latach 1903–1904 wg proj. Eugeniusza Wesołowskiego. Fundatorką była śpie-waczka operowa Maria Budziszewska, występująca pod pseudonimem artystycznym Stamary (od imienia ojca Stanisław i własnego). Obiekt otwarto uroczyście w maju 1905 r. i w krótkim czasie stał się najbardziej reprezentacyjnym hotelem w Zakopanem, luksusowo wyposażonym, chętnie odwiedzanym przez arty-styczne sławy, czy utytułowane osobistości.

 

W latach 1912 1914 hotel został rozbudowany wg projektu tego samego architekta. W przyległym parku założono oświetlenie elektryczne zasilane z własnej elektrowni napędzanej silnikiem spalinowym. W 1914 r. był tu jeden z punktów zbornych kandydatów do Zakopiańskiej Kompani Strzeleckiej, która 5 sierpnia wyruszyła sprzed hotelu, by dołączyć do legionów. Sympatie lewicowe Marii Budziszewskiej nie były tajemnicą, gdyż była pod Giewontem jedną z najprężniejszych aktywistek socjalistycznych, prowadząc też działalność charytatywną (w „Stamary” wydawano posiłki dla bezrobotnych).

Ponowna rozbudowa miała miejsce w latach 1917 1922 także wg projektu Wesołowskiego. Jednak konkurencja bardziej nowoczesnych i komfortowych obiektów, a także szykany władz miejskich, spowodowały bankructwo właścicielki.

W 1931 r. obiekt został zakupiony na licytacji przez Zarząd Miejski, który odstąpił go na dom wczasowy Bankowi Gospodarstwa Krajowego. Na temat przyczyn swojego finansowego upadku pisała w wydanej własnym nakładem w 1933 r. broszurze zatytułowanej Moje zbrodnie i przyczyny bankructwa: odpowiedź panu Ministrowi Spraw Wewnętrznych na wezwanie by torować drogę zaufania do Administratorów Państwa.

We wrześniu 1939 r. hotel zajęli niemieccy żołnierze z Wehrmachtu. W budynku mieściła się komendantura wojskowa tzw. Stan-dortkommandantur. Oprócz komendy miasta hotel był siedzibą żandarmerii polowej (Feldgendarmerie), której żołnierze z dużymi metalowymi półksiężycami na piersiach patrolowali często ulice Zakopanego. Po II wojnie światowej, w 1949 r. obiekt został przejęty przez Fundusz Wczasów Pracowniczych, który urządził w nim Dom Wczasowy „Przodownik”. Rok wcześniej, w 1948 r., gdy przystą-piono do kolejnej rozbudowy, Eugeniusz Wesołowski zabiegał o zachowanie stylowego charakteru elewacji. W 1957 r. zmieniono poprzednią nazwę na „Podhale”.

 

W latach 2006–2007 budynek został wyremontowany, zmodernizowany i adaptowany na luksusowy hotel wg projektu zakopiańskiego architekta Stanisława Topora. Wrócono wówczas do pierwotnej nazwy Grand-Hotel „Stamary”. Budynek reprezentuje styl zakopiański w murze i stanowi jedną z bardziej udanych prób w tym kierunku.