Zgromadzenie Służebnic Najświętszego Serca Jezusowego, czyli Sióstr Sercanek, zostało założone dnia 15 kwietnia 1894 r. przez św. Józefa Sebastiana Pelczara. Na początku XX w., gdy Józef Pelczar był już bisku-pem przemyskim, zainicjował budowę klasztoru Sióstr Sercanek w Zakopanem. Z początkiem 1904 r., 17 lutego, zakupiono działkę i podjęto starania o wykonanie projektu. Zapewne pomocnym w znalezieniu architekta i późniejszego budowniczego domu zakonnego, był biskup Pelczar, skoro okazał się nim architekt cywilny z Przemyśla Stanisław Majerski, który pierwsze szkice projektowe wykonał w grudniu 1904 r. Ostateczny projekt ukończył Majerski w marcu 1905 r. i został on zatwierdzony przez Zwierzchność Gminy 19 czerwca tegoż roku.

 

Dom dla ss. Sercanek wznosił jego projektant Stanisław Majerski w latach 1905 1906. Budowa została zakończona pod koniec 1906 r. Jeszcze w pierwszej połowie 1907 r. wykonana została w budynku instalacja wodociągowa przez Adama Bernardyńskiego, w związku z czym przełożona klasztoru Sióstr Służebnic Serca Jezusowego w Zakopanem wystąpiła do Zwierzchności Gminnej „… o połączenie głównej instalacji wodociągowej w budynku klasztornym przy ulicy Łukaszówka z rurociągiem gminnym”.

W 1909 r. zakopiański architekt Eugeniusz Wesołowski zaprojektował modernizację klasztoru polegającą na dobudowie dwóch piętrowych drewnianych werand konstrukcji słupowo szkieletowej od strony południowo-wschodniej. Modernizacja została przeprowadzona przez firmę budowlaną Wesołowskiego w 1910 r. Dwa lata później prowadzone były też prace w kaplicy, w której m.in. zamontowano witraż z wizerunkiem Matki Boskiej Ostrobramskiej wykonany w Krakowskich Zakładach Witrażów S. G. Żeleńskiego. Potwierdza to tekst zamieszczony w dolnej części witraża: „Krakowski Zakład Witrażów 1912”.

Zaraz w pierwszych latach II Rzeczpospolitej wykonano w budynku światło elektryczne, o czym świadczą istniejące do dzisiaj kin-kiety oraz świecznik w kaplicy. W okresie międzywojennym mieszkał w klasztorze o. Maksymilian Maria Kolbe, co upamiętnione zostało okolicznościową tablicą z podobizną o. Kolbego w owalu oraz napis: W tym domu mieszkał, w tutejszej kaplicy się modlił błogosławiony o. Maksymilian Maria Kolbe. Męczennikowi miłości w hołdzie.

 

W latach powojennych prowadzone były doraźne remonty i modernizacje. W 1959 r. przebudowano drewnianą część na muro-waną od strony północnej i wschodniej, domurowano szeroki korytarz do kuchni od strony podwórza, a nad nim postawiono przejście korytarzowe oraz awaryjne schody drewniane. W latach 80. XX w. wymieniono pokrycie z dachówki ceramicznej na blachę ocynkowa-ną, zmodernizowano ogrzewanie centralne budynku oraz wykonano nowe trwałe ogrodzenie z figurą św. Józefa w narożniku, którą nakryto baldachimem z blachy.

Na początku 2010 r. budynek został wpisany do rejestru zabytków (A 1196/M). W kolejnych miesiącach tego roku opracowano dokumentację niezbędną do przeprowadzenia remontu konserwatorskiego autorstwa Tomasza Gluzińskiego (projekt architektoniczny) i Zbigniewa Moździerza (program konserwatorski). Remont elewacji przeprowadzono w latach 2012 2014.

Architektura budynku była kolejną próbą stworzenia modelu stylowej „murowanicy”. Witraż w kaplicy, przedstawiający Matkę Boską Ostrobramską, należy do najpiękniejszych w Zakopanem.