Hotel-Pension „Staszeczkówka” ufundowany został przez zięcia Jana Gąsienicy Staszeczka, Franciszka Pawlicę, w 1897 r. i otrzymał nr 918. Był on już zaznaczony na planie Zakopanego, rysowanym przez Józefa Turka w 1897 r. (brak go na planie zamieszczonym w „Almanachu Tatrzańskim” w r. 1894). Inwestowanie w hotelarstwo było charakterystyczne dla rodziny Jana Gąsienicy Staszeczka. Już w 1876 r. otworzył on pierwszy „Hotel pod Gewontem[!]”, mieszczący się w chałupie góralskiej na skrzyżowaniu ul. Nowotarskiej, Krupówki i Kościeliskiej. W miejscu tym   po rozebraniu chałupy   Romuald Kulig, także zięć Staszeczka, wybudował w 1885 r. hotel, który również nazwany został „Pod Gewontem” (budynek istnieje do dziś).

 

Hotel-Pension został otwarty prawdopodobnie na sezon letni 1898 r., o czym świadczy zapis w „Liście Gości” 15 26 czerwca (nr 3). Pierwszy raz nazwa „Staszeczkówka” pojawiła się w lipcowej „Liście Gości” (nr 6, 6 8 VII). Przypuszczenie, że budynek wybudował Franciszek Pawlica, a nie jeszcze Jan Gąsienica Staszeczek, potwierdza spis pensjonatów zamieszczony w informatorze Tomasza Janiszewskiego, w którym „Staszeczkówka” figuruje jako własność Pawlicy.

Brak danych na temat projektanta obiektu i jego budowniczego. Z pewnym prawdopodobieństwem można przyjąć, że autorem projektu był Zygmunt Dobrowolski (1866 1898), który w 1896 r. mieszkał u Pawlicy w sąsiednim budynku na Krupówkach (nr konskr. 723). Także forma architektoniczna budynku zbliżona jest nieco do Hotelu-Pension „Skoczyska” przy ul. Kościeliskiej, którego projektantami byli Zygmunt Dobrowolski i Tadeusz Stryjeński pierwsi architekci profesjonalni, którzy zainteresowali się stylem zakopiańskim.

 

Obiekt posiadał 30 pokoi, restaurację, bilard, a na zapleczu korty ziemne i zajezdnię powozów do wynajęcia. W 1902 r. zatrzymał się tu Kazimierz Przerwa Tetmajer, który ponoć mieszkał wraz ze swym synem przez dłuższy czas przed I wojną światową. Ok. 1910 r. obiekt został częściowo przebudowany, m.in. powiększono przeszkloną werandę od frontu.

W okresie międzywojennym budynek nadal funkcjonował jako pensjonat niższej kategorii. W tym czasie wymieniono pokrycie dachowe z gontu na blachę ocynkowaną. Po II wojnie światowej mieścił się tu początkowo Dom Wycieczkowy PTTK i stacja PIHM, a w latach 60. XX w. internat Technikum Tkactwa Artystycznego. Pod koniec lat 70. urządzono w obiekcie sale lekcyjne dla Zespołu Szkół Budowlanych. 13 kwietnia 1983 r. budynek wpisano do rejestru zabytków (A 307 = A 1128/M). 

W latach 1994 1996 przeprowadzono gruntowny remont obiektu wg projektu architektonicznego Krzysztofa Kiełba i dokumen-tacji konserwatorskiej Zbigniewa Moździerza. W budynku funkcjonuje obecnie hotel „Sabała” z zapleczem restauracyjnym z wyposa-żeniem zaprojektowanym przez Zbigniewa Śliwińskiego. 

Obiekt stanowi przykład skromniejszej budowli w stylu zakopiańskim, ze ścianami pierwotnie wykona-nymi z tzw. trzeciaków (obecnie murowane z cegły) i oszalowanymi deskami. Dzięki nowoczesnemu prze-szkleniu, wzniesionemu również wg projektu Krzysztofa Kiełba (1999), historyczna bryła nadal pozostała czytelna, a wieczorem widoczna jest również podświetlona historyczna ściana szczytowa, do której dobudowano przeszkloną część. W głównej sali konsumpcyjnej zachowany jest sosrąb z datą „1897”.