Po pożarze drewnianego kasyna, które doszczętnie strawił ogień 21 stycznia 1900 r., członkowie Zarządu Towarzystwa Tatrzańskiego spierali się na temat potrzeby budowy nowego obiektu oraz jego formy architektonicznej. Dopiero w 1902 r. Towarzystwo Tatrzańskie zdecydowało się odbudować Dworzec Tatrzański, a ściślej wybudować na miejscu dawnego drewnianego budynku — nowy murowany. W efekcie wzniesiony on został według projektu Wandalina Beringera w latach 1902–1903. Prace budowlane prowadził krakowski architekt Tadeusz Prauss, wykonawca Sanatorium Dłuskich oraz późniejszy projektant i budowniczy schroniska nad Morskim Okiem.

 

Otwarcie nowego murowanego budynku miało miejsce 1 lipca 1903 r. Jednakże Dworzec Tatrzański, będący w 4. ćw. XIX w. głównym centrum kultury Zakopanego, po dwu i pół letniej przerwie nie był już potrzebny w tej roli. Życie towarzyskie i kulturalne zaczęło się skupiać w coraz liczniej powstających hote-lach, pensjonatach i restauracjach, między innymi w wybudowanym w 1901 r. hotelu „Morskie Oko” przy ul. Krupówki, a zwłaszcza należącej do niego sali teatralno-balowej oraz w „Hotelu Sieczki” przy ul. Zamoyskiego, w których odbywała się większość imprez kulturalnych Zakopanego. W budynku Dworca znalazły się pomieszczenia biurowe, pokoje gościnne, sala klubowa oraz połączona biblioteka TT i publiczna (w latach 1914–1939). Od 1909 r. swoją bazę miało tu Tatrzańskie Ochotnicze Pogotowie Ratunkowe. Działała tu także restauracja z werandą, ulubione miejsce spotkań artystów i taterników. W latach 1931–1932 gmach przebudowano, a charakterystyczną werandę rozebrano w okresie okupacji.

Po II wojnie światowej budynek został siedzibą Oddziału Zakopiańskiego PTTK oraz Grupy Tatrzańskiej GOPR (do 1986). Do 1990 r. działał tu także Klub Turysty. W 1988 r. obiekt został wpisany do rejestru zabytków (A 577 = A-1129/M). W 1992 r. pożar zniszczył część budynku. Odremontowany rok później, nadal pozostał siedzibą Oddziału PTTK. We wnętrzu odtworzono drewniane stropy wsparte sosrębami, zniszczone przez ogień. Pozostałe pomieszczenia wynajęto prywatnym inwestorom, którzy urządzili w nich m.in. nocny klub. Ówczesny dzierżawca rozbudował budynek, powracając do idei przedwojennej werandy. Niestety zamysł ten nie do końca się powiódł. Najbardziej kontrowersyjny element, który w tym czasie pojawił się w elewacji frontowej to zadaszenie o przekroju półokręgu z wykorzystaniem pleksiglasu.

W 2010 r. obecny dzierżawca stara się wrócić do tradycji dawnego Dworu Tatrzańskiego jako miejsca spotkań i wydarzeń kultu-ralnych. Już dziś Dworzec stał się ponownie ważnym miejscem na mapie kulturalnej Zakopanego, czego dowodzą liczne spotkania, wystawy, a nawet występy teatralne. Wnętrza Dworca zaaranżował Jan Wierzejski, a klubo-kawiarnię prowadzi Michał Pietrzak. W 2013 r. przeprowadzono remont budynku wg projektu architektonicznego Zenona Remiego i dokumentacji konserwatorskiej Zbigniewa Moździerza. 

Budynek stanowi przykład „murowanicy” w stylu zakopiańskim. Do charakterystycznych elementów ceglanych „murowanic” w stylu zakopiańskim należą m.in. obramienia okienne półkoliście zwieńczone oraz drzwi frontowe. Dach zdobiony jest typowymi podhalańskimi słoneczkami.