W 1882 r. powstało w Zakopanem Towarzystwo Zaliczkowe, a jego założycielami byli m.in.: dr Tytus Chałubiński, Józef Gąsienica Sieczka – wójt Zakopanego i dr Andrzej Chramiec. Początkowo siedziba Towarzystwa mieściła się w domu wójta, nieopodal kościoła parafialnego pw. św. Klemensa przy ul. Kościeliskiej. Dzięki stopniowemu wzrostowi liczby członków i dobrej kondycji finansowej, na początku lat 20. rozważano budowę własnej siedziby. Zamiar ten udało się urzeczywistnić i stylowa „murowanica” została wzniesiona w latach 1921–1923 wg projektu Mariana Heitzmanna, nauczyciela Szkoły Przemysłu Drzewnego, autora murowanych budynków stylowych: internatu szkoły przy ul. Krupówki (1913) oraz hotelu „Skoczyska” przy ul. Kościeliskiej (1913) zbudowanego w miejscu spalonego Hotelu-Pension „Skoczyska”. Jednak architektura budynku bankowego nie zyskała aprobaty środowiska architektonicznego, a w 1931 r. Jan Witkiewicz-Koszczyc nazwał go wręcz „dziwolągiem”.

 

W 1925 r. zmieniono statut Towarzystwa przekształcając je w Bank Podhalański Spółdzielczy. Dyrektorem Banku w 1926 r. został Wojciech Krzeptowski (1870 1938), który pełnił tę funkcję aż do śmierci, czyli do grudnia 1938 r. Senior rodu Krzeptowskich, bratanek Jana Krzeptowskiego Sabały, należał do inteligencji góralskiej i był właścicielem dwóch willi w stylu zakopiańskim: „Janówka” (1898 1899) przy ul. Zamoyskiego, bardziej znanej później pod nazwą „Kujawianka” oraz willi „Pod Lelują” (1900 1901) przy ul. Kościeli-skiej, która powstała na miejscu chałupy z 1864 r. jest znana bardziej pod nazwą „Orla”.

Do 1994 r. Bank działał w strukturach Banku Gospodarki Żywnościowej. Potem przystąpił do Małopolskiego Banku Regionalnego. Obecnie zrzeszony jest w Banku Polskiej Spółdzielczości S.A. jako Podhalański Bank Spółdzielczy. W 2003 r. uruchomił oddział w Bia-łym Dunajcu, a w lipcu 2009 otwarta została filia w Poroninie. W 2011 r. przeprowadzono remont elewacji budynku.

 

Gmach Banku Podhalańskiego jest przykładem spóźnionego zastosowania stylu zakopiańskiego w ar-chitekturze murowanej. Do najbardziej charakterystycznych elementów należy dekoracja frontowego wejścia (drzwi ze stylową ornamentyką i półokrągłe naświetle ze słoneczkiem) oraz trzy narożne szczyty dachowe. Dziś wrósł już w pejzaż architektoniczny miasta i nikt nie pamięta o surowej ocenia bratanka twórcy stylu zakopiańskiego.