Drewniana willa położona w Zakopanem przy ul. Krupówki 77 wybudowana została w latach 1900 1901 r. przez Jędrzeja Ślimaka, prawdopodobnie przy udziale Stanisława Witkiewicza, jako konsultanta projektu. Mimo braku przekazów na ten temat, jest to o tyle możliwe, że twórca stylu zakopiańskiego mieszkał nieopodal, w chałupie należącej także do Jędrzeja Ślimaka. Ukończony budynek otrzymał oryginalną nazwę „Wila [!] Ślimak” i przeznaczony został na pensjonat. W 1902 r. w willi zatrzymał się Jan Witkiewicz, starszy brat Stanisława. Przyjazd miał zapewne związek z przygotowaniami do budowy willi na Antałówce, rozpoczętej w marcu następnego roku (chodzi o dzisiejszą „Witkiewiczówkę”, czyli ówczesną willę „Na Antołówce” wzniesioną wg proj. Jana Witkiewicza Koszczyca przy współudziale stryja, Stanisława Witkiewicza). 

 

Prawdopodobnie w r. 1903 „Wilę [!] Ślimak” wydzierżawił Stanisław Ciszewski, który otworzył w niej pensjonat „Janina” przeniesiony z ul. Chałubińskiego. Przebudowa budynku nastąpiła po I wojnie świato-wej, kiedy właścicielką została Helena Kowalczykowa, córka Jędrzeja Ślimaka. Oszklono wówczas werandę, dwa wyględy i balkony w szczytach, a elewacje pomalowano farbą olejną (było to w tym czasie powszechną praktyką). Przebudowana willa otrzymała też nową nazwę „Zośka”. W budynku nadal mieścił się pensjonat prowadzony przez zmieniających się dzierżawców. W latach 1923-1928 prowadziła go Maria Witkiewiczowa, wdowa po Stanisławie. Częstym gościem był wtedy w „Zośce” Stanisław Ignacy Witkiewicz.

Po II wojnie światowej budynek został objęty publiczną gospodarką lokalami mieszkalnymi, czyli podlegał pod tzw. „kwaterunek”. Od tego momentu rozpoczęła się jego stopniowa dewastacja, która trwała do 1986 r., kiedy jedynym właścicielem została Krystyna Matheisel z Krasuckich (rodzina Krasuckich zakupiła „Zośkę” od Zofii Drągowskiej w 1956 r.). Ponieważ dom był pełen „przydzia-łowych” i „nieprzydziałowych” lokatorów, co utrudniało rozpoczęcie remontu, pierwsze działania miały na celu wykwaterowanie użytkowników z najbardziej zniszczonych i zagrożonych pomieszczeń. 23 lipca 1987 r. obiekt został wpisany do rejestru zabytków (A 512 = A-1154/M), a niedługo potem rozpoczęto remont konserwatorski obejmujący renowację elewacji, rekonstrukcję schodów zewnętrznych, oszklenie lewej werandy parteru, odsłonięcie pierwotnych stylowych stropów wewnątrz oraz wykonanie dobudówki w elewacji południowej. Remont ten został ukończony w 1994 r. Wrócono też to pierwotnej nazwy obiektu „Wila [!] Ślimak” widniejącej na frontowej elewacji. Dzięki tym działaniom udało się uratować cenny zabytek, wzniesiony w szczytowym okresie rozwoju stylu zakopiańskiego.

 

W następnych latach kontynuowano prace modernizacyjne i renowacyjne. Projekt Andrzeja Orłowskiego z 1996 r. stał się pod-stawą prac remontowych, które objęły m.in.: wymianę stropów nad piwnicami, parterem, częściową wymianę ścian piętra, remont kominów, remont więźby i wymianę pokrycia dachowego, remont stolarki budowlanej, remont i uzupełnienie detalu architektonicz-nego. W styczniu 1997 r. zakres został poszerzony o dobudowę stylowego pawilonu usługowego wzniesionego wg projektu Andrzeja Orłowskiego. W 1999 r. wymieniono pokrycie dachowe na blachę dachówkową.

Budynek zachował bogatą dekorację ornamentalną z charakterystycznymi dla stylu zakopiańskiego motywami, okna zwieńczone łukiem koszowym i półokręgu zdobione kołkowaniem, szczyty dachowe ze słoneczkami i wieńczącymi pazdurami.