Willa została wzniesiona w 1898 r. (data na sosrębie). Projektant budynku nie jest znany, ale wg przekazu rodzinnego Kraszewskich jego powstanie wiąże się z osobą Stanisława Witkiewicza, twórcy stylu zakopiańskiego. Według innej sugestii projektantem miał być Jan Witkiewicz Koszczyc, co jednak ze względu na jego wiek w tym czasie (ur. 1881) wydaje się mało wiarygodne. Niemniej budynek reprezentuje styl zakopiański z okresu jego szczytowego rozwoju i dotrwał do dzisiejszych czasów niemal w pierwotnej formie. 

 

Fundatorem willi była Justyna z Krzeptowskich Fedro, która wybudowała ją na miejscu starszego obiektu znanego z planu Zakopanego zamieszczonego w „Almanachu Tatrzańskim” z 1894 r. W maju 1910 r. Justyna Fedrowa „imieniem własnem i nieletniej curki [!] Maryji Lorenz” sprzedała budynek dr Wacławowi Kraszewskiemu (1872 1931), znanemu zakopiańskiemu lekarzowi i społecznikowi. 

Dom utrzymał się w posiadaniu rodziny do chwili obecnej. Dzięki zabiegom — początkowo córki doktora Janiny Szmurło (1978), a później jego wnuczki Magdaleny Kraszewskiej (obecnej współwłaścicielki), a także pomocy Muzeum Tatrzańskiego, 12 kwietnia 1989 r. obiekt został wpisany do rejestru zabytków (A 596 = A-1140/M), a rok później   z dotacji konserwatorskiej   wymieniono gontowe pokrycie dachowe. W następnych latach budynek był systematycznie remontowany i konserwowany z inicjatywy Magdaleny Kraszew-skiej, która urządziła tu galerię sztuki stanowiącą miejsce wielu spotkań i inicjatyw kulturalnych.

 

Budynek stanowi przykład skromnej willi w stylu zakopiańskim, w której dekoracja zewnętrzna jest ograniczona do kilku typowych motywów – słoneczka w szczytach dachowych, witkiewiczowskie wyględy we frontowej połaci dachowej. We wnętrzach, oprócz stropów belkowych i sosrębów, można obejrzeć oryginalne piece kaflowe ze stylowych kafli.