O szczegółach powstawania Domu Zdrowia dra Mariana Hawranka dowiadujemy się z korespondencji Stanisława Witkiewicza i Teresy Zagórskiej, pierwotnej właścicielki willi wznoszonej od 1897 r. Budowę przerwano, gdy zrąb osiągnął wysokość parteru i wykonano konstrukcję stropu. Teresa Zagórska z powodu choroby musiała sprzedać nieukończoną willę. Rozpoczętą inwestycję zakupił dr Marian Hawranek (1866 1901)   mieszkający od 1895 r. na stałe w Zakopanem   z zamiarem urządzenia w obiekcie sanatorium przeciwgruźliczego.

 

Pierwotny projekt musiał więc zostać zmieniony, o czym nadmieniał Stanisław Witkiewicz w drugim zeszycie Stylu zakopiańskiego pt. Ciesielstwo (Lwów 1911). Na przygotowanych pod okap dachu rysiach tragarzy umieszczono balkony, a nad parterem wzniesiono piętro. Dopiero nad piętrem założono konstrukcję dachową. Ze względu na skomplikowany rzut oraz zmiany pierwotnego projektu, dach otrzymał aż pięć szczytów. Dom Zdrowia Dra Hawranka dla chorych na płuca był pierwszym takim zakładem w Galicji. Budowniczymi obiektu byli Wojciech Roj oraz Jan Obrochta. Budowa została ukończona w 1898 r., a rok później odbyło się oficjalne otwarcie zakładu leczniczego.

Po śmierci dra Hawranka sanatorium formalnie prowadziła jego żona, a kierownictwo lekarskie spra-wował początkowo dr Majewicz, a od 1904 r. dr Brzeziński. Po I wojnie światowej zlikwidowano sanato-rium, a wdowa po Marianie Hawranku prowadziła w budynku pensjonat dla gruźlików, którzy leczyli się w Zakopanem na własną rękę. Prawdopodobnie w tym okresie elewacje budynku oraz pomieszczenia zostały otynkowane.

 

Po II wojnie światowej, przez krótki okres czasu, miała tu swą siedzibę prywatna Szkoła im. św. Teresy, prowadzona w okresie międzywojennym w willi „Nietota” przy ul. Zamoyskiego pod firmą Narodowej Organizacji Kobiet. Później obiekt przeszedł pod pu-bliczną gospodarkę lokalami, w związku z czym urządzono w nim mieszkania kwaterunkowe oraz biura i siedziby różnych instytucji, przedsiębiorstw i organizacji młodzieżowych. M. in. mieścił się tu ZBOWiD, inspektorat PZU, oddział ZUS-u. Na przełomie lat 70. i 80. XX w. planowano remont konserwatorski obiektu z adaptacją na biura LOT-u oraz sklep z dziełami sztuki i antykami DESA. Projekt upadł, ze względu na trudności z wykwaterowaniem lokatorów. Wykonano jedynie doraźne prace remontowe i adaptacyjne na cele ZUS-u. 12 września 1988 r. budynek został wpisany do rejestru zabytków (A 578 = A 1110/M). 

W 1993 r.   z inicjatywy Agnieszki Grzegorczyk-Sikorskiej, ówczesnego Konserwatora Zabytków Gminy Tatrzańskiej   Zbigniew Moździerz opracował dokumentację konserwatorską. W lecie tegoż roku przeprowadzono remont zabezpieczający obiektu, podczas którego wymieniono zagrzybione elementy konstrukcji balkonów oraz środkowych rysiów. We wrześniu 1995 r. Joanna Wajs-Buczyńska i Tomasz Gluziński opracowali koncepcję architektoniczną adaptacji willi „Rialto”, a następnie projekt owej adaptacji i modernizacji. Remont przeprowadziła na początku XXI w. Tatrzańska Firma Budowlana Wojciecha Pawlikowskiego z Małego Cichego.

Budynek pierwotnie z odkrytym zrębem, został otynkowany w latach 20. XX w. i tak zachowany jest do dzisiaj. Podczas remontu odtworzono dekorację rzeźbiarską balustrad werandy i balkonów. Ten typ płaskorzeźbionych wici roślinnych po raz pierwszy zastosowano w balustradzie przyłapu domu „Pod Jedlami”. Nie jest błędem doszukiwanie się w tej ornamentyce wpływów secesji, w której sam Witkiewicz widział raczej sprzymierzeńca niż wroga. Szczyty dachowe zdobione słoneczkami i pazdurami.