Obiekt ufundował prawdopodobnie Ludwik Szweyger, w latach 1896 1897. Został on wzniesiony wg projektu zakopiańskiego architekta, nauczyciela Szkoły Przemysłu Drzewnego, Zygmunta Dobrowolskiego. Dzieje budynku związane są z pierwszą męską szkołą sanatoryjną, którą wraz z internatem prowadził właściciel w latach 1898-1906. Prawdopodobnie w okresie międzywojennym budynek został rozbudowany. W tym to czasie zmieniono nazwę obiektu na „Zameczek”. 

 

Obiekt dotrwał on do dzisiejszych czasów z formą architektoniczną dotyczącą tego okresu. W latach 80. XX w. dokonano nieko-rzystnej przebudowy w partii przyziemia (zadaszone wejście do piwnicy). 28 listopada 1989 r. budynek został wpisany do rejestru zabytkłów (A 602 = A-1107/M).

Obiekt reprezentuje styl zakopiański z okresu jego dynamicznego rozwoju. Nietypowa dekoracja szczytu w odwróconą „jodełkę” bardziej kojarzy się z huculską sztuką ludową, co nie powinno nas dziwić, gdyż Zygmunt Dobrowolski kończył studia we Lwowie i z pewnością zetknął się z oryginalnym budownictwem Hucułów. Forma architektoniczna wzorowana była na pierwszym domu w stylu zakopiańskim, czyli na „Kolibie”. Dekoracja elewacji zdecydowanie unika elementów rzeźbiarskich, bazując głównie na motywach stolarskich i ciesielskich.