Pomysł wybudowania pustelni z kaplicą powstał podczas pierwszego pobytu Brata Alberta (Adama Chmielowskiego) w Zakopanem, gdy przyjechał odwiedzić przebywającego tu na leczeniu swego monachijskiego i warszawskiego przyjaciela, Stanisława Witkiewicza. Plany te stały się realne, gdy Władysław hr. Zamoyski ofiarował grunt pod budowę klasztoru na Kalatówkach. Albertyni przyjechali do Zakopanego 29 stycznia 1898 r., a budowę – wg proj. Stanisława Witkiewicza – rozpoczęli na wiosnę. Najpierw powstał klasztor w formie baraku, a następnie kaplica. Poświęcenia dokonał 25 VIII (jak podają jedni) lub 14 XII (jak podają inni) ks. Kazimierz Kaszelewski. W 1899 r., w ogrodzie przed kaplicą wzniesiono kapliczkę w formie groty, a w 1901 domek Brata Alberta, w którym zamieszkał po objęciu pustelni przez siostry albertynki (bracia albertyni w 1902 r. przenieśli się do nowowzniesionego klasztoru na pobliskiej Śpiącej Górce). W 1911 r. zbudowano oddzielny domek dla sióstr chorych na płuca. Kolejna rozbudowa miała miejsce po 1934 r. 

 

Zespół został wpisany do rejestru zabytków 29 października 2001 r. (A-1/M). W 2005 r. przeprowadzono gruntowny remont klasz-toru i kaplicy. M.in. wymieniono zagrzybione belki zrębowe, więźbę dachową i gontowe pokrycie dachowe. Wykonano także izolację termiczną budynków. 

 

Obiekt stanowi pierwsze, ze względu na regułę zakonu bardzo skromne, zastosowanie stylu zakopiań-skiego w architekturze sakralnej.