Willę ufundował w latach 1903–1904 brat Stanisława Witkiewicza, Jan. Została ona wzniesiona przez Woj-ciecha Roja, wg projektu Jana Witkiewicza Koszczyca, zapewne przy znacznym współudziale stryja, Stani-sława Witkiewicza. Willę nazwano wówczas „Na Antołówce”. Sporo informacji na temat willi zamieścił Witkiewicz w drugim zeszycie Stylu zakopiańskiego zatytułowanym Ciesielstwo:

 

Dom „Na Antałówce” różni się od poprzednich dachem wyględowym, obejmującym jedną płaszczyzną dwa wyględy i dwa pokoje piętra. Jest to wypróbowanie pokrycia domu, przy którym kształt dachu i jego kon-strukcja upraszcza się bardzo, dając zarazem możność lepszego wyzyskania przestrzeni poddasza, a nic nie tracąc ani pod względem mocy, ani pod względem łatwości spływu wód deszczowych. Jednocześnie daje to znowu inną odmianę form zakopiańskiego budownictwa, powstałą z zasadniczo czystych, stylowych jego pierwiastków. […] Ponieważ gonty ze względów bezpieczeństwa od ognia wychodzą z użycia, „Na An-tałówce” więc do pokrycia dachu użytą została dachówka. Tu znowu doświadczenie pokazało, że ciężar jej zbyt waży na rysie przyłapu, wytwarzając ciśnienie na węgle, które po prostu zgniotło płazy, że zatem dach taki wymaga wzmocnienia  konstrukcji ponad przyłapem lub też zastąpienia dachówki lżejszym materiałem – np. eternitem.

[S. WITKIEWICZ: Styl zakopiański. Z. 2: Ciesielstwo. Lwów 1911]

 

Dzieje budynku związane są z rodziną Witkiewiczów. W 1920 r. zmarł w Warszawie Jan Witkiewicz. Willę odziedziczyły jego dzieci: Jan Witkiewicz Koszczyc i jego siostra Maria Witkiewiczówna (przez rodzinę zwana „Dziudzią”). W okresie międzywojennym w willi mieszkały dwie Marie Witkiewiczówny   siostra Stanisława (zwana „Ciocią Mery”) oraz Maria Witkiewiczówna „Dziudzia”. Na początku lat 30., po śmierci matki (1931), zamieszkał tu Stanisław Ignacy Witkiewicz – Witkacy. Przyjęła się wówczas nazwa „Witkiewiczówka” odnotowana po raz pierwszy w przewodniku Teofila Klinga z 1934 r. W nocy z 22 na 23 sierpnia 1939 r. Stanisław Ignacy wykonał w swej pracowni w „Witkiewiczówce” ostatni portret. Następnego dnia opuścił Zakopane, by więcej tu nie powrócić. 18 września rozstał się z życiem na wieść o wkroczeniu Armii Czerwonej do Polski.

Na początku okupacji w willi zamieszkał malarz i dyplomata Kazimierz Czarnocki wraz z rodziną. 27 czerwca 1940 r. zmarła Maria Witkiewiczówna „Mery”, którą pochował bratanek Jan Witkiewicz Koszczyc na Starym Cmentarzu, w grobie ukochanego brata Stanisława. Zabrał do Warszawy zrozpaczoną siostrę, a dom udostępniono Kazimierze z Zagórskich Jarosławskiej oraz Aleksandrze Zagórskiej.

 

Po II wojnie światowej, w 1945 r., Maria Witkiewiczówna „Dziudzia” wydzierżawiła dom Stowarzyszeniu Historyków Sztuki, a 13 października 1946 r. budynek wpisano do rejestru zabytków (A-52 = A-1114/M). które prowadziło tu do 1955 r. Dom Pracy Twórczej. Po dziesięciu latach nowym użytkownikiem został Związek Zawodowy Pracowników Budownictwa, zakładając tu Ośrodek Szkoleniowo-Wypoczynkowy. W 1967 r., po śmierci Marii „Dziudzi” Witkiewiczówny, spadkobiercy sprzedali dom ówczesnemu dzierżawcy. W tym czasie Związek Zawodowy gruntownie obiekt wyremontował, a prace objęły: podbicie i wzmocnienie fundamentów, podpiwniczenie, wymianę pokrycie dachowego na gont, wykonanie instalacji wodno-kanalizacyjnej oraz centralnego ogrzewania.

Na początku 1992 r. budynek zakupiła Spółka Akcyjna „Energopol”. Według projektu Andrzeja Orłowskiego i Macieja Krawczyń-skiego wykonano ponowny remont i modernizację budynku, a po zachodniej stronie willi postawiono cztery domki wczasowe.

Kolejna zmiana właściciela nastąpiła na początku 2001 r. Budynek przeszedł w posiadanie Anny i Jerzego Staraków i już w stycz-niu tegoż roku rozpoczęto przygotowania do restauracji obiektu. Podstawową architektoniczną dokumentację projektową opracowali ponownie Andrzej Orłowski i Maciej Krawczyński, projekt wnętrz wykonał francuski dekorator Patrice Nourissat, przy współpracy z Ireneuszem Krasuckim. Prace rozpoczęto w lutym od zerwania parkietów i odsłonięcia pierwotnych podłóg „białych” (tj. z desek). Równocześnie przystąpiono do oczyszczenia ścian, okien, drzwi oraz elementów stropów (tj. desek, tragarzy, sosrębów) z warstwy lakieru bezbarwnego. Następnie rozpoczęto prace murarskie w przyziemiu oraz ciesielsko-stolarskie w pomieszczeniach parteru, poddasza i na strychu. M.in. na parterze urządzono salon z kominkiem, strych adaptowano na pracownię-gabinet, a piwnice na kuchnię i tzw. „tawernę”. W obiekcie wymieniono całą instalację elektryczną oraz zamontowano alarmową instalację przeciwpożarową.

Budynek stanowi przykład stylu zakopiańskiego w wersji zmodernizowanej, z pominięciem ornamentyki snycerskiej w dekoracji elewacji.