Pierwszym obiektem sakralnym o architekturze i wyposażeniu w stylu zakopiańskim, była albertyńska kaplica Św. Krzyża na Kalatówkach z 1898 r. Fundacja kaplicy w Jaszczurówce wiąże się z testamentem Adama Uznańskiego   dziedzica posiadłości Poronin i Szaflary, tzw. „Państwa Szaflary”   zmarłego 30 listopada 1903 r. Życzeniem zmarłego było wybudowanie na terenie dóbr szaflarskich, rodzinnej kaplicy do użytku publicznego. Do realizacji testamentu ojca został upoważniony jeden z pięciu synów   Witold Uznański, który w marcu 1904 r. zlecił Stanisławowi Witkiewiczowi wykonanie projektu. Projekt gotowy był już po dwóch miesiącach, bowiem 18 maja 1904 r. Uznański zwrócił się z prośbą do Konsystorza Biskupiego w Krakowie o pozwolenie na budowę kaplicy. Kardynał Jan Puzyna udzielił pozwolenia, o czym 7 lipca 1904 r. powiadomił dekanat nowotarski oraz proboszcza w Poroninie.

 

Zaraz po otrzymaniu tego dokumentu przystąpiono zapewne do budowy kaplicy. Prace   prowadzone pod nadzorem inżyniera Aureliana Blachy (lub Blchy)   wykonywali miejscowi budarze: Szymek Lasak z Zębu, Stanisław i Tomasz Bobakowie oraz Maciej Stoch. Postępowały one niezbyt szybko i dopiero latem 1907 r. kaplica była na ukończeniu. Brakowało tylko niektórych elementów wyposażenia wnętrza oraz dzwonka na wieżyczce. Jeszcze w tym samym roku dzwon został zawieszony, o czym świadczy napis: „A. D. 1907”. Poświęcenia kaplicy dokonał   delegowany przez Książęco-Biskupiego Konsystorza   ks. Franciszek Nycz, pierwszy proboszcz parafii w Poroninie. Ołtarz wykonano w Szkole Przemysłu Drzewnego w Zakopanem, prawdopodobnie według projektu inżyniera Aureliana Blachy. Polichromowaną płaskorzeźbę Najświętszego Serca Pana Jezusa ufundował ks. kanonik Franciszek Nycz. Jeszcze tego samego roku, odbyła się w kaplicy pierwsza uroczystość   chrzest Marii Uznańskiej.

 

W latach późniejszych uzupełniano wyposażenie kaplicy. Tuż po wojnie, do środkowego tragarza zamocowano na żelaznym łańcuchu sześcioramienny drewniany żyrandol, wykonany przez Stanisława Zdyba za pieniądze zebrane jeszcze w czasie okupacji. W 1954 r., dla uczczenia Roku Maryjnego, a także z okazji jubileuszu ogłoszenia dogmatu o Niepokalanym Poczęciu NMP (1854–1954)   z inicjatywy opiekuna kaplicy ks. Ludwika Karczewskiego, kapelana Sióstr Urszulanek w Jaszczurówce-Borach   kaplica wzbogaciła się o dwa boczne ołtarzyki wykonane przez Józefa Janasa z Dębna, które poświęcił w tym samym roku ówczesny proboszcz z Poronina ks. Jan Krupiński. Z tej samej okazji, ufundowano stacje Męki Pańskiej, namalowane na szkle przez Józefa Jana Jachymiaka. Również w latach 50. XX w., nad wejściem do kaplicy umieszczono figurę Chrystusa Frasobliwego, którą wyrzeźbił Józef Janas z Dębna.

 

W 1963 i 1971 r. dokonano częściowego remontu podcieni, a w 1975 naprawiono schody i wymieniono zniszczone gonty na fragmentach dachu. Pracownicy Muzeum Tatrzańskiego – Zbigniew Moździerz i Władysław Tatar   opracowali niezbędne dokumenty do przeprowadzenia bardziej kompleksowego remontu obejmującego m.in. podbicie fundamentów, wykonanie izolacji poziomej, remont pokrycia dachowego, prace odgrzybieniowe oraz wykonanie drewnianej podłogi na tarasie, rozpoczętego 16 sierpnia 1978 r., przez brygadę majstra Franciszka Ślusarza, a zakończonego w maju 1979 r. Józef Kostka wykonał obróbki blacharskie na dachu obiektu oraz wzmocnił zamocowania żelaznych krzyży. Zamontował też instalację odgromową, której kaplica dotychczas nie posiadała. Projekt tej instalacji, wraz z założeniem oświetlenia zewnętrznego oraz modernizacją wewnętrznego zasilania elektrycznego, opracował Józef Nocoń z Poronina. Wykonawcą instalacji był Czesław Kania z Jordanowa. Jesienią 1979 r., podczas remontu wieżyczki, wzmocniono zawieszenie dzwonu i zabezpieczono strop od strony galeryjki przed zamakaniem.

 

Ponownie w maju 1980 r. przystąpiono do dalszych prac. Przede wszystkim wymieniono zagrzybione fragmenty ścian zrębowych w prezbiterium. W celu zabezpieczenia przed dalszym ich niszczeniem przerobiono spadek   przylegającego do okna prezbiterium   dachu nad zakrystią. Wymieniono też zniszczone fragmenty konstrukcji w partiach szczytowych oraz w galerii podcienia   podwalinę i dolne części słupów. Dla zabezpieczenia balustrady przed deszczem, w dolnych partiach wmontowano poziome deski osłonowe. Podczas remontu wymieniono także „fartuszek” z gontów osłaniający podmurówkę wokół kaplicy oraz drewniane promienie „słoneczek”. W tym okresie, na podstawie rysunków projektowych architekta Antoniego Nowotarskiego, wykonano m.in.: osłony siatkowe na dwóch oknach w prezbiterium, zabezpieczające Witkiewiczowskie witraże, kute żelazne kraty w arkadach kamiennej podmurówki oraz gabloty modrzewiowe do ekspozycji w podcieniu. Jeszcze w 1980 r. Zenon Michalik wykonał drewniane rzeźby św. Jana i św. Antoniego.

W 1981 r. m.in. oczyszczono elewacje północną i wschodnią. Ponadto oświetlono stacje Drogi Krzyżowej oraz malowidła na szkle. Deski, które osłaniały żarówki elektryczne zostały wyrzeźbione na kształt łyżników góralskich i umocowano je na kutych, żelaznych konsolach. Józef Kostka z Krzeptówek wykonał tabernakulum pancerne z blachy mosiężnej, a Jan Krzysztof z Cyrhli wyrzeźbił w drewnie lipowym latarenkę, wykorzystując jako główny motyw dekoracyjny tańczących zbójników. Główne prace renowacyjne i konserwatorskie zakończono 25 czerwca 1981 r. Dla upamiętnienia remontu, Gąsienica Daniel i Franciszek Migiel z Mrowców wykonali napis nad głównym wejściem: „Renovata 1978–1981”.

W nowej rzeczywistości polityczno gospodarczej Tatrzański Park Narodowy sfinansował w 1995 r. alarmową instalację przeciwpożarową, która sygnalizuje o ewentualnym zaprószeniu ognia bezpośrednio w jednostce straży pożarnej. W 2003 r. zainstalowano ogrzewanie promiennikowe, które jednak stanowi element dysharmonijny w stylowym wnętrzu. W latach 2007 2008 przeprowadzono kolejny remont obiektu na podstawie dokumentacji konserwatorskiej opracowanej przez Zbigniewa Moździerza.

Od samego początku, czyli od momentu poświęcenia ołtarza oraz pierwszej uroczystości - chrztu Marii Uznańskiej w 1907 r., kaplica nie miała stałego opiekuna ze strony administracji kościelnej. Początkowo należała do parafii Poronin i prawnie proboszcz odpowiadał za funkcjonowanie obiektu. Jednak w praktyce nad kaplicą czuwali księża, przebywający w tej okolicy na wypoczynku. Po II wojnie światowej, w latach 1948-55, pieczę nad kaplicą przejęli Księża Marianie i Salezjanie oraz Kapelan Sióstr Urszulanek z Jaszczurówki-Bory. Jesienią 1955 r. Kuria Metropolitalna w Krakowie powierzyła opiekę nad kaplicą Księżom Misjonarzom z parafii Olcza, a od 1983 r. do dnia dzisiejszego - Księżom Marianom z parafii na Cyrhli. Formalnie obiekt leży na terenie. Tatrzańskiego Parku Narodowego. 

 

Kaplica należy do sztandarowych dzieł sakralnej architektury w stylu zakopiańskim.